Netwerk voor mantelzorgers, van maandag tot zondag

Terug

Gedicht: einde

Ik zocht in je ogen, maar vond je niet.
Ik kan ook niet zeggen wanneer je mij verliet.

Wij spreken niet langer dezelfde taal.
We beleven steeds meer een verschillend verhaal.

Zo veel herinneringen, een leven lang vergaard,
verdwijnen in ’t niets, zijn niets meer waard.

Toch is er iets dat ons verbindt,
ondanks alles horen wij tesaam,
zo lang ik daarvan een sprankeltje vind,
kan ik je moeilijk laten gaan.

Die voortdurende strijd, dat maakt me zo moe,
onverbiddelijk glijden we stilletjes naar het einde toe.

- Christel Wils

Christel beantwoorde ook onze 8 mantelzorgvragen. Lees hier haar verhaal.

gedachtenvoer      4 reacties       16 juni 2016
Lies S. liet reactie achter

Dit verwoordt exact waar ik schrik voor heb

Nicole S. liet reactie achter

Mooi!

Peter D. liet reactie achter

zet aan tot nadenken

roos v. liet reactie achter

prachtig verwoord

Mantelzorger van de week: Jeanine Degrauw

Jeanine zorgt voor haar zus met een mentale handicap. Het is soms zwaar, maar er zijn veel mooie momenten waar ...

mantelzorger van de week      2 reacties

Valentijn, in ziekte en gezondheid

Vandaag vieren we massaal de ‘hoogdag van de liefde’. Helaas hangt de kwaliteit van een gezonde partnerrelatie nog te vaak ...

liefde in tijden van mantelzorg      2 reacties