Netwerk voor mantelzorgers, van maandag tot zondag

Liliane L.

zorgt voor moeder met Parkinson

Omdat ik van haar hou; zij zorgde vroeger voor mij en nu is het mijn beurt. Voor mij is dit een vanzelfsprekendheid; toegegeven: het is bij tijden erg moeilijk want ik sta er helemaal alleen voor. We kregen de diagnose in 2013 te horen en we merken hoe de ziekte progressief vooruit gaat. Laatst kon ze ineens niet meer verder stappen...


4

Dragen Liliane een warm hart toe:
Bernard C. , Mieke . , Jonas G. , Marleen V.





Bernard C. liet een reactie achter

Enkele jaren na de diagnose ben overgestapt op 4/5 loopbaan,dat was 2002.Eind 2009 ben ik op brugpensioen kunnen gaan,het was dan een rustiger periode voor mijn vrouw aangezien ik voltijds thuis was,maar in die tussenperiode van werken was het hectisch en had ik veel stress.Somtijds was het moeilijk werken en de zorg voor mijn echtgenote te combineren.Het is nu soms nog moeilijk maar ik probeer een evenwicht te vinden.Groetjes,Bernard.


Update van 30/9/17

Vroeger leerde ik dingen te bereiken door vol te houden. Nu leer ik loslaten en merk dat dit duizend keer moeilijker is. De diagnose horen is één, ermee leven, twee. Niemand van de artsen/kine gaf aan waar hulp / raad /advies in te winnen. Dat ik bv een mantelzorgpremie kon aanvragen. Een parkeerkaart. Het is zelf zoeken en gelukkig hielp een dame van het sociaal huis me verder. Ziek zijn is erg, daar financieel voor moeten boeten, je in het luchtledige voelen hangen, het machteloos zijn als er wéér maar eens een stapje achteruit gezet wordt. We leven van dag tot dag. Een goeie dag en lekker weer? Buiten genieten :-). Of een stapje zetten in een park en op een bankje zitten (mam op haar "cabrio")


3 | mensen      1 | Reacties
Liliane L. liet een reactie achter

Ik vraag me af hoe werkende mensen de taak van mantelzorger ervaren.